این روزها توی هر جمعی که نشسته باشی و درباره ی هر چی که داشته باشی حرف بزنی - حتی درباره دستور پخت دمپختک!- آخرش یه جوری میشه که بحث میرسه به الفنون یا هندی کم. آدمایی مثل من که سرشون اونقدر ها واسه سیاست درد نمیکنه بعد از همه این ماجراهای عجیب و کی بود کی بود من نبودم های بعدش یا من نبودم پسر صغری خانوم از لس آنجلس بود معمولا خوش نداریم اوقات خوبی که با بر و بچس (بچس به فتح ب و سکون چ و س. جور دیگه نخونین خواهشن)  هستیم رو با این حرفای تلخ خراب کنیم. ولی چه فایده که دماغ پینوکیو خیلی دراز شده و همه جا سر میکشه. ای امان. گلیم بخت این ملت رو با نخ سیاه بافتن مادر. اوضاع ما حالا حالا ها درست شدنی نیست.