خسته تر و آزرده تر از اون هستم که من هم مثل دوستانم از انتخابات و تقلب و دیکتاتوری و دروغ بنویسم. پس از آخرین روز کار در بهار ۸۸ مینویسم. روز خداحافظی با بچه هایی که سه سال باهاشون بودم و شاهد رشد و بالیدنشون بودم. از روزی که نمیتونستن بخونن و بنویسن تا دیروز که آخرین روز تحصیلشون در دپارتمان کودکان بود و به راحتی میخوندن و مینوشتن و حرف میزدن و حرف من رو متوجه میشدن. چقدر دلپذیر بود که میدیدم سهمی در این تحول داشتم.  آرمان، حسام، محمد حسین که چیزی نمونده قدش به من برسه، سارا، مریم که با یه نقاشی قشنگ روز زن رو بهم تبریک گفت و نازنین که محکم بغلم کرد و گفت که همیشه آرزو داشته من معلمش باشم و همینطور هانی و محمدرضا ، بابک عزیزم که قصد داشت وقتی بزرگ شد با من ازدواج کنه(!)  و محمدعلی که با همه بدقلقی هاش کلی دوست داشتنیه، بهزاد ، علیرضا که یک جنتلمن واقعیه از حالا، ارشیا، آناهیتا که تا به حال بچه ای به با نمکی اون ندیدم و تو این سه سال به زور ۱ سانت قد کشیده، مدیحه و فاطمه که دیوونه میکردن منو از بس با هم حرف میزدن و با اینوری و اونوری جَر میکشیدن، پوریا و آرمین که حس طنزشون فراتر از یه بچه بود و کلی به حرفهاشون خندیده بودم، محمد علی رحمتی با اون حجم عظیم لپ که آرزو داشت یه خواهر داشته باشه و جمله هاشو درباره ی خواهر خیالیش میساخت و همیشه آخر کلاس با مراسم خاصی از من خداحافظی میکرد و میگفت: "teacher you is very beautiful" و من همیشه میگفتم is نه are.

حالا همگی از پیشم رفتن و تحصیلشون رو توی دپارتمان نوجوانان ادامه خواهند داد. این بچه ها از اون جهت اینقدر برام مهم هستن که بیشترشون از نخستین روزهایی که معلم شدم شاگردم بودن. جدایی از اونا واقعا سخت بود. امیدوارم همیشه پیروز و شادکام باشند. آرزو دارم روزی دوباره ببینمشون که مردها و زنان بزرگ و موفقی شدن و من رو از یاد نبردن.

• آبیته؟
• نچ!!
• پس قرمزته لابد؟!
• نچ نچ !
• ...؟؟!!؟
• سبزته!!