دستها به سرما عادت کرده اند, همانگونه که قلب به خلاء نومیدانه ی خود. ایستاده ام در مسیر باد. در مسیر بادی که همچنان که از روی حجم شیشه ایم سر میخورد, نقشم را از ذهن نارنجی و بنفش فضا پاک میکند, چون غباری که از روی آینه ای سترده شود...

قصدم از گفتن اين حرفها اصلا ترساندن يا ناراحت كردن تو نيست. ولي اين حرفها هميشه روي سينه ام سنگيني ميكنند. همانطور كه ميدانم روي سينه ي تو و هر آدمي كه فكرميكند سنگيني ميكنند. ميخواهم بگويم كه مرگ خيلي نزديكتر از آن است كه ما فكر ميكنيم. ميخواهم بگويم كه فرصتهاي ما به بلندي كه فكر ميكنيم نيستند. مرگ مثل يك ديوار بزرگ  است در برابر شتابي كه ما در زندگي ميگيريم. نبايد فريب تكاپو و جريان زندگي را خورد. مرگ هر لحظه ميتواند در برابر ما قد علم كند و ما با سر به اين ديوار برخورد ميكنيم. هيچ كس نتوانسته از اين ديوار عبور كند. يك آن در تاريكي محض نوري عظيم پديد مي آيد. نوري كه مردمكهايت را تنگتر و تنگتر ميكند و تو را در بر ميگيرد. و تو نميداني چه اتفاقي در حال رخ دادن است. و بعد... هيچ... تو ديگر تسليم مرگ شده اي.

روزها و لحظه ها ميگذرند و تو از كف ميدهي آنچه داشتي. چهره ي شاداب دوشيزه اي كه هر صبح درمقابل آينه گيسوانش را شانه ميكند، ذره ذره در هم مچاله ميشود و اين چين و چروكها، اين رشته موهاي سپيد غبار مرگند كه از در و ديوار هستي بر رخسارش مينشينند.

 مرگ ميرسد، زودتر از آنكه دريابي اش.

دوست دارم به آنسوي ديوار هم فكر كنم. بر من مخند كه هيچكس از مردمان اين سو، از آن سو خبر ندارد. خوش دارم در خيال دنيايي بسازم براي خود. گوش كن: مرگ مثل نقطه ي صفر محور اعداد است. اين سو اعداد مثبت، آن سو اعداد منفي. منفي و مثبت فقط مثل يك علامتند كه اين سو و آنسو را مشخص ميكنند. ساكنان اين سو زندگي اين سو را خوب و دوست داشتني ميپندارند و چون از زندگي آن سو خبر ندارند آن را منفي و نا خوشايند ميپندارند. من از بالا نگاه ميكنم. اين مثبت و منفي فقط نشانگر اينسو و آن سو هستند. وقتي زندگي اين سو تا آخرين قطره، تا صفر مرگ سپري شد، زندگي آنسو ذره ذره آغاز ميشود. منفي يك، منفي دو،... و تا بينهايت. ما روي اين محور جاويدانيم. كسي چه ميداند، شايد اين محور بي انتها چون حلقه اي پيوسته باشد. شايد دوباره روزي از ديگر سو به محور مثبتها رسيديم. فكرش را بكن: ديدن مرگ مرگ، و تسليم شدن به زندگي!!